Przejdź do treści

Sonety Szekspira zapisane w DNA

Od ja­kiegoś już czasu na­ukowcy eks­pe­ry­men­tują z DNA do za­pisu da­nych. Na razie jest to jeszcze bardzo droga me­toda, ale na­ukowcy mają na­dzieję, że bę­dzie to kiedyś jeden ze zwy­kłych spo­sobów prze­cho­wy­wania in­for­macji. Bardzo po­jemny i bardzo trwały.

Teo­re­tycznie w jednym gramie DNA można za­pisać rów­no­war­tość 100 mi­liardów płyt DVD. Od­czy­ty­wanie in­for­macji za­war­tych w DNA jest dość proste. Wy­zwa­niem był jednak zapis danych.

Do­tych­cza­sowe tech­niki po­zwa­lały na pro­dukcję krót­kich nitek kwasu, a zapis i od­czyt kodu był bardzo po­datny na błędy. Bry­tyj­skim na­ukowcom z Eu­ro­pej­skiego In­sty­tutu Bio­in­for­ma­tyki (EMBL-​EBI) w Hi­nxton w po­bliżu Cam­bridge udało się tak zsyn­te­ty­zować se­kwencje DNA, że prak­tycznie wy­eli­mi­no­wali błędy w za­pisie, a pro­blem z frag­men­tacją za­pisu roz­wią­zali z uży­ciem od­po­wied­niego in­dek­so­wania po­szcze­gól­nych porcji.

Nick Goldman i Ewan Birney wpadli na po­mysł efek­tyw­niej­szego za­pisu i prze­cho­wy­wania da­nych pew­nego dnia w pubie w Ham­burgu. Swoje po­mysły roz­pi­sali na ba­ro­wych ser­wet­kach, po czym zde­cy­do­wali się wpro­wa­dzić je w życie. W prze­ci­wień­stwie do na­ukowców z Ha­rvardu, którzy za­pi­sali w DNA książkę skła­da­jącą się z 53.000 słów i 11 ilu­stracji w sys­temie zero je­dyn­kowym, Bry­tyj­czycy po­sta­no­wili wy­ko­rzy­stać pod­sta­wowe ele­menty DNA, czyli za­sady azo­towe A, G, C i T (adeina, gu­anina, cy­to­zyna i tymina).

Po­zwo­liło im to za­pisać ze stu­pro­cen­tową do­kład­no­ścią między in­nymi na­granie słyn­nego prze­mó­wienia Mar­tina Lu­thera Kinga „Miałem sen”, 154 so­nety Szek­spira, zdjęcia la­bo­ra­to­rium, w którym pra­cują oraz prze­ło­mową pracę Ja­mesa Wat­sona i Fran­cisa Cricka o po­dwójnej he­lisie DNA.

Stwo­rzy­liśmy kod od­porny na błędy, który w po­staci mo­le­ku­larnej prze­trwa w do­brych wa­run­kach przez 10.000 lat, a może dłużej – po­wie­dział Nick Goldman z EMBL-​EBI – tak długo, jak ktoś bę­dzie znał ten kod, bę­dzie w stanie od­czytać treść za­ko­do­wanej informacji.

Goldman i Birney pod­kre­ślają, że stwo­rzona przez nich se­kwencja kodu nie może być wsz­cze­piona do ży­wego or­ga­nizmu, w po­ważny sposób za­gra­ża­łaby bo­wiem jego zdrowiu. Ba­dacze przy­mie­rzają się już do opra­co­wy­wania pro­duktów ko­mer­cyj­nych ba­zu­ją­cych na nowej tech­nice zapisu.

Tym­czasem… Sonet XVIII Szek­spira śpie­wany przez Da­vida Gil­moura brzmi tak:

Powiązane materiały: