Przejdź do treści

Skasować złe wspomnienia?

Co po­zo­staje w na­szej pa­mięci? Prze­ważnie rzeczy o któ­rych chcemy pa­miętać. Czasmi jednak dręczą nas wspo­mnienia, o któ­rych chcie­li­byśmy jak naj­szyb­ciej zapomnieć.

Strach i ból bę­dzie można wy­mazać z na­szej pa­mięci – twierdzą ba­dacze z Uni­wer­sy­tetu Up­psali ba­da­jący funk­cjo­no­wanie mózgu i pro­cesy for­mo­wania się wspo­mnień. Osoby bę­dące uczest­ni­kiem lub świad­kiem trau­ma­tycz­nych wy­da­rzeń, jak (ofiary prze­stępstw, żoł­nierze, uczest­nicy wy­padków, będą mogli zmo­dy­fi­kować sobie pa­mięć, tak że wspo­mnienia bólu i prze­ra­żenia po kilku pro­stych za­bie­gach po prostu znikną.

Pro­wa­dzący te ba­dania – Thomas Ån­gren – tłu­maczy, że kiedy przy­po­mi­namy sobie coś, jed­no­cze­śnie mo­dy­fi­ku­jemy za­pi­sane w na­szym mózgu wspo­mnienia do­ty­czące tego wy­da­rzenia. Gdy za­pa­mię­tu­jemy to, co na przy­kład wi­dzimy, w mózgu for­mo­wane są białka od­po­wie­dzialne za to kon­kretne zda­rzenie. Aby stały się sta­bilne – a pa­mięć się utrwa­liła – po­trzebny jest czas.

Gdy przy­po­mi­namy sobie to wy­da­rzenie, pa­mięć po­nownie staje się nie­sta­bilna i za­chodzą w niej zmiany. W re­zul­tacie – jak pod­kre­ślają na­ukowcy ze Szwecji – pa­mię­tamy nie pier­wotne wy­da­rzenie, ale to, co sobie przy­po­mnie­liśmy ostatnim razem. Póź­niej na­stę­puje ko­lejna kon­so­li­dacja wspo­mnień. Ze­spół na­ukowców pra­cu­jący pod kie­run­kiem prof. Matsa Fre­drik­sona i To­masa Fur­marka, do któ­rego na­leżał rów­nież Ån­gren, wpadł na po­mysł, aby za­kłócić proces tej po­wtórnej kon­so­li­dacji wspomnień.

Grupie ochot­ników po­ka­zy­wano neu­tralny obraz, jed­no­cze­śnie trak­tując ich prądem. Po kilku pró­bach uczest­nicy eks­pe­ry­mentu za­częli bać się wy­świe­tla­nego ob­razu, bo­wiem ko­ja­rzył im się on z bólem. Póź­niej po­ka­zy­wano im ten sam obraz, lecz już bez do­dat­ko­wych atrakcji w po­staci elek­trow­strząsu. Ba­dania przy po­mocy re­zo­nansu ma­gne­tycz­nego mózgu wy­ka­zały, że ślady po strachu znik­nęły. Ina­czej było w grupie kon­tro­lnej – jej człon­kowie nadal pa­mię­tali o bólu.

Te wy­niki to przełom w ba­da­niach nad pa­mięcią i stra­chem – mówi Ån­gren – do­pro­wadzą do stwo­rzenia lep­szych metod te­rapii dla mi­lionów ludzi cier­pią­cych na fobie, stres po­ura­zowy czy ataki paniki.

Powiązane materiały: